Uncategorized

Ξένη όπως Πολυξένη

Η «Ξένη όπως Πολυξένη» της Βάσιας Τραμπούλη πέρασε κάπως τυχαία στα χέρια μου. Έτσι, αμέσως μόλις έφτασα σπίτι, παράτησα το βιβλίο στην ντάνα με τα υπόλοιπα “προς ανάγνωση κάποτε στο μέλλον”.

Το ξανάπιασα στα χέρια μου πάλι τυχαία μετά από μερικές εβδομάδες. Είχε καθυστερήσει η παραλαβή ενός ογκώδους βιβλίου που είχε, με βάση τον προγραμματισμό μου, σειρά για διάβασμα, και έτσι αναζήτησα διέξοδο για τις άμεσες ανάγκες μου για ανάγνωση. Αναζήτησα σχεδόν στα τυφλά ένα μικρό βιβλιαράκι και τράβηξα, χωρίς να το επιδιώξω, την «Πολυξένη». Αυτή τη φορά, ωστόσο, δεν έσπευσα να το παρατήσω κάπου μόλις είχε εκπληρώσει τον προορισμό του. Αφού το διάβασα μονορούφι, το κράτησα αρκετή ώρα στα χέρια μου και αναρωτιόμουνα τι άλλο θα μπορούσε να είχε εισπηδήσει στο κείμενο για να επιμηκύνει την ανάγνωση.

Γιατί; Γιατί έχει γραφεί με ποιητική γλώσσα, αλλά χωρίς τις “ποιητική αδεία” γλωσσοπλαστικές ακρότητες που σε αποσπούν από το νόημα και σε στρέφουν στην αναζήτηση ή στην πιθανολόγηση του τι θέλει να πει ο ποιητής. Γιατί με ομαλή μεν, αλλά χωρίς προβλέψιμες ακόμα και για τον γνώστη του μύθου εξελίξεις, αλληλουχία των επιμέρους θεμάτων δεν θυσιάζει την ουσία προς χάριν του εντυπωσιασμού. Γιατί αναδίδει μία ευαισθησία με τρόπο που να τη συμμερίζονται ακόμα και αυτοί που δεν τους έχουν αγγίξει ορισμένα θέματα ή διατηρούν τις επιφυλάξεις τους για άλλα. Γιατί προσφέρει ένα δημιουργικά ευχάριστο ανάγνωσμα.