ΣΒΟΥΡΕΣ ΑΤΑΚΤΕΣ

ΣΗΜΕΡΑ ΕΙΜΑΙ ΠΙΚΑΠ

Σήμερα είμαι πικάπ. Μαύρο, ψηλό, λεπτό και επιβλητικό. Συχνά με χαϊδεύουν. Με φροντίζουν. Τοποθετούν με προσοχή το βινύλιο, ακουμπάνε πάνω τη βελόνα και μουσικές και γέλια γεμίζουν το δωμάτιο. Αλλά να, τότε σκέφτομαι ποια ήταν η τελευταία φορά που ήμουν πραγματικά χαρούμενη; Με θυμάμαι μικρή στην καρότσα του φορτηγού. Διασχίζουμε δρόμους και αγρούς με ορίζοντα θάλασσα. Γέρνω στον διπλανό μου και αφήνω την ανάσα μου στον λαιμό του. Ο αέρας φουσκώνει τα μαλλιά και γλείφω τη γεύση της αλμύρας στη γλώσσα. Εκείνος απλώνει το χέρι και πιάνει σφιχτά τη μέση μου. Και είναι τόση ασφάλεια να νιώθεις την παλάμη να αχνίζει ακριβώς σε εκείνο το σημείο που ενώνεται ο πάνω κορμός με τον κάτω. Αυτή μου η συνήθεια δεν με εγκατέλειψε μεγαλώνοντας, αλλά να, δεν υπάρχουν πια ζεστές παλάμες. Και δεν με πειράζει που αύριο θα είμαι πιτζάμες, αλλά να, δεν έχω σώμα να κρεμαστώ.

Related Posts